در رویه قضایی و داوری ایران، عادت ناپسندی وجود دارد که هرگاه باران شدیدی می‌بارد و پروژه متوقف می‌گردد، بلافاصله برچسب «قوه قهریه» بر آن زده می‌شود. این رویه، از اساس ناعادلانه است. باران، برف، یخبندان و گرما، پدیده‌هایی نیستند که ناگهان از آسمان نازل شوند. آن‌ها وقایعی هستند که در آمار بلندمدت هواشناسی منطقه ثبت شده‌اند. بنابراین، «کاملاً قابل پیش‌بینی» هستند. پیمانکار حرفه‌ای موظف است این آمار را دریافت کرده و ریسک روزهای تعطیلی اقلیمی متعارف را در برنامه خود لحاظ کند. اما نکته کلیدی اینجاست: اگر این پدیده‌های جوی، «ماهیت شیمیایی یا فیزیکی مصالح زمین» را تغییر دهند و آن را به یک ماده جدید تبدیل کنند، آنگاه ما با یک «تغییر شرایط فیزیکی» (DSC) روبرو هستیم، نه صرفاً «بدی آب و هوا». در این حالت، پیمانکار هم مستحق تمدید مدت (EOT) و هم مستحق دریافت هزینه (Compensable Delay) است. این تمایز، مرز بین ورشکستگی و سودآوری است. (فصل ۳)