در پروژه‌های خط لوله در سیبری، Permafrost (یخبندان دائمی) یک «وضعیت دائمی و شناخته‌شده زمین» است. در اسناد مناقصه به صراحت نوشته می‌شود: «دمای خاک منفی ۲ درجه است.» این یک ریسک طراحی است، نه یک ریسک اجرایی. اگر پیمانکار تمهیدات لازم برای خنک نگه داشتن زمین را پیش‌بینی نکند و یخ ذوب شود، ۱۰۰٪ هزینه تعمیرات به عهده خود اوست. ادعای «قوه قهریه» به دلیل «گرم شدن هوا» در تابستان سیبری، در دادگاه روسی مضحک تلقی می‌شود. اما در سواحل خلیج فارس، مارن یک وضعیت موقت دارد: سخت در خشکی، روان در تری. باران زمستانی نیز قابل پیش‌بینی است. با این حال، تبدیل سنگ سخت به دوغاب در اثر واکنش شیمیایی، با آزمایش‌های روتین قابل پیش‌بینی نیست (مگر آزمایش Slake Durability انجام شود). بنابراین، کارفرما مسئول عدم هشدار در مورد این پتانسیل پنهان است. این مقایسه نشان می‌دهد که در هر دو اقلیم، مالک ریسک کسی است که «رفتار زمین» را می‌شناخته یا باید می‌شناخته است. (فصل ۳)