بزرگ‌ترین اشتباه استراتژیک پیمانکاران ایرانی در مناقصات، تمرکز صرف بر «پایین‌ترین قیمت» و غفلت از «مستندسازی ریسک‌ها»ست. حقوق قراردادهای ایران یک اصل مهم دارد: «سکوت در مقابل اسناد مناقصه، به منزله قبول قطعی و کامل آن‌هاست.» اگر شما در نامه پیشنهاد قیمت خود، هیچ اعتراض یا شرطی نسبت به کفایت گزارش ژئوتکنیک ذکر نکنید، و صرفاً یک عدد را به عنوان قیمت بنویسید، در داوری آینده، کارفرما قاطعانه استدلال خواهد کرد که شما با آگاهی کامل از وضعیت زمین این قیمت را داده‌اید. برای جلوگیری از این تله، باید هنر «پذیرش مشروط» را بیاموزید. شما باید قیمت بدهید (تا در مناقصه برنده شوید)، اما همزمان پیش‌فرض‌های خود را مکتوب کنید تا اگر آن پیش‌فرض‌ها نقض شدند، قیمت شما قابل تعدیل باشد. این کار، انتقال ریسک «نادانی از زمین» از دوش شما به دوش صاحب زمین (کارفرما) است. (فصل ۷)