موفقیت پروژه‌های بزرگ زیرزمینی در کشورهای پیشرو، صرفاً مرهون یک GBR قطور نیست؛ مرهون «شجاعت اخلاقی» کارفرماست. او شجاعت به خرج می‌دهد و «اعتراف» می‌کند که «من این مقدار از زمین خود را می‌شناسم و بیشتر از این را نمی‌شناسم.» این اعتراف صادقانه، که در قالب اعداد و ارقام GBR تجلی می‌یابد، یک «قرارداد» می‌شود و صلح و آرامش را به پروژه می‌آورد. در مقابل، در بسیاری از پروژه‌های ناموفق، «سکوت» و «ابهام» کارفرما (که اغلب ناشی از ترس از قبول مسئولیت یا صرفه‌جویی کوتاه‌مدت در هزینه مطالعات است)، به «جنگ» و «دعوا» و «هدررفت سرمایه ملی» می‌انجامد. GBR، در عمیق‌ترین لایه خود، چیزی نیست جز «اعتراف صادقانه و شجاعانه» کارفرما در مورد زمینش؛ اعترافی که با تبدیل شدن به کلمات کمّی و قراردادی، از یک نقطه ضعف به یک سند قدرت برای کل پروژه بدل می‌شود. (فصل ۹)