در رویه عملی قضایی و داوری ایران، برخلاف متن ماده ۳۰ پیمان، این پیمانکار است که باید با ادله قوی، «پیش‌بینی‌ناپذیر بودن» شرایط را اثبات کند. برای پیروزی در این میدان، پیمانکار باید سه رکن اصلی را همزمان و با ادله قطعی به اثبات برساند. فقدان هر یک از این سه، به شکست قطعی ادعا منجر خواهد شد. این سه رکن عبارتند از: «مغایرت فاحش و اساسی» با اسناد پیمان (که با مقایسه عددی داده‌های گزارش و واقعیت اثبات می‌شود)، «پیش‌بینی‌ناپذیری» برای یک پیمانکار خبره (که با استناد به استانداردهای فنی و نامه‌های اعتراض اولیه اثبات می‌شود)، و «رابطه سببیت» بین شرایط جدید و ضرر وارده (که با برنامه CPM و گزارش‌های روزانه بیکاری ماشین‌آلات اثبات می‌شود). ما این سه را «تثلیث مقدس ادله» می‌نامیم. (فصل ۱۲)