خاک‌های رمبنده جزو خطرناک‌ترین و پرهزینه‌ترین مخاطرات ژئوتکنیکی در فلات مرکزی ایران هستند. خطرناک از آن جهت که برخلاف خاک‌های نرم رسی که از همان ابتدا نشست‌های تدریجی و قابل مشاهده دارند، خاک‌های رمبنده در حالت خشک و طبیعی، مقاومت فشاری بسیار خوبی از خود نشان می‌دهند؛ تا حدی که در آزمایش نفوذ استاندارد، اعداد بالای ۲۰ یا حتی ۳۰ ثبت می‌کنند. یک مهندس عادی، با دیدن عدد SPT=25، با خیال راحت پی سطحی طراحی می‌کند. اما این خاک یک بمب ساعتی هیدرولیکی است. به محض ورود آب، ساختار اسکلتی خاک به طور ناگهانی فرو می‌ریزد و نشست‌هایی ناگهانی، نامتقارن و مخرب رخ می‌دهد. فاجعه کانال‌های آبیاری دشت قزوین، نمونه تلخ این اشتباه است: اعتماد به SPT، و غفلت از آزمایش Double Oedometer، یک پروژه ملی را به گوراب تبدیل کرد. (فصل ۲)