در سال ۱۹۱۸، دیوان عالی فدرال آمریکا در پرونده Spearin یک اصل حقوقی جاودانه را پایه‌گذاری کرد: «اگر پیمانکار ملزم به اجرای کار طبق نقشه‌ها و مشخصات فنی تهیه‌شده توسط کارفرما باشد، کارفرما مسئول عواقب نقص در آن‌هاست. تعهد کارفرما به ارائه نقشه‌ها، متضمن یک ‘تضمین ضمنی’ مبنی بر کفایت و صحت آن‌هاست.» این رأی، سنگ بنای مسئولیت تضمینی کارفرما را بنا نهاد. در دنیای ژئوتکنیک، این اصل به این معناست که وقتی کارفرما یک گزارش مکانیک خاک را در اسناد مناقصه قرار می‌دهد، او به طور ضمنی تضمین می‌کند که این گزارش با «دقت متعارف» تهیه شده و پیمانکار می‌تواند به آن اعتماد کند. اگر این «وعده» غلط از آب درآید، مسئولیت با صاحب وعده (کارفرما) است، نه با کسی که به وعده اعتماد کرده (پیمانکار). شرط «صرفاً اطلاعاتی است» نمی‌تواند این تضمین بنیادین را باطل کند. (فصل ۵)