در نظام حقوقی روسیه، فلسفه متفاوتی حاکم است: مهندسی، به ویژه در حوزه ایمنی عمومی، یک «علم مبتنی بر قانون» است، نه یک «هنر مبتنی بر قضاوت شخصی». استانداردهای GOST و SNiP، دستورالعمل‌های پیشنهادی نیستند؛ آن‌ها «قانون» هستند و تخطی از آن‌ها، «جرم» محسوب می‌شود. ماده ۲۳۸ قانون کیفری فدراسیون روسیه، «ارائه خدمات ناایمن» را جرم‌انگاری کرده و تهیه گزارش ژئوتکنیک نیز مصداق «خدمات مهندسی» است. نکته هراس‌انگیز این است که عنصر روانی جرم، «سهل‌انگاری» است، نه «عمد». دادستان نیازی به اثبات قصد مجرمانه ندارد؛ کافی است ثابت کند که مهندس، استاندارد اجباری (مثلاً حداقل تعداد گمانه طبق SNiP) را رعایت نکرده و این نقض، منجر به حادثه شده است. در پرونده مشهور ریزش پارکینگ سن‌پترزبورگ، مهندس ژئوتکنیک به دلیل عدم شناسایی یک عدسی آب معلق، به ۴ سال حبس محکوم شد. این پرونده، یک آینه عبرت برای جامعه مهندسی ایران است. (فصل ۶)